شيخ راضى آل ياسين ( مترجم : السيد الخامنئي )
96
صلح امام حسن ( ع ) ( فارسي )
شد و بيشتر حوادث تلخ تاريخى و هرجومرجهائى را كه گاه به سود و گاه به زيان اين شهر بود ، پديد آورد . ( 1 ) آن روزى كه كوفه با امام حسن بيعت كرد ، تمامى عناصر موجود در آن - كه در كمتر موضوعى وحدت نظر مىيافتند - در موضوع بيعت با آن حضرت ، متفق و هماهنگ شدند . روش زندگى حسن بن على در دوران اقامتش در اين شهر چنان بود كه او را قبلهى نظر و محبوب دل و مايهى اميد كسان ساخته و فضاى شهر جديد و « مقر حكومت پدرش » را با برجستهترين خصال پسنديدهى موروثى آل محمد يعنى ، بخشنده دستى ؛ نيكوخوئى ؛ بلند رأيى ؛ خوشروئى ؛ گذشت و بردبارى ؛ دانشورى و برترانديشى ؛ زهد و پارسائى . . آراسته و پر ساخته بود . منبر خلافت - در بحران غمى كه بر امام در گذشته داشت - بشادى تبسم كرد ، زيرا در آغوش خود مظهرى از صفات موروث انبيا را ميديد . در آن روز پرهيزگارتر و پارساتر و همهى خصال نيك را دارندهتر از حسن بن على كسى يافت نمىشد . از اين رو وى تنها شخصيتى بود كه همهى آراء مختلف از روى رضا و رغبت بر او قرار ميگرفت و تمامى عناصر رهبرى ، همانطورى كه در رهبر ملتى و پيشواى قومى لازم است ، در او مجتمع ميگشت . ( 2 ) اگر حوادث غير قابل پيشبينى و نامطلوب نمىبود ، جشنهاى بيعت در كوفه با همان قدرت و هيجان و آمادگى كه انتظار مىرفت ، پايان مىيافت . . ولى فضاى سياسى اين شهر بزرگ - كه در تاريخ خود براى اولين بار ،